18 Styczeń 2018 08:07
Klasztor
  Wspólnota
  Zmarli Bracia
  Lokalizacja
Kościół i Sanktuarium
  Historia
  Zabytki
  Św. Franciszek
   z Asyżu

  Św. Antoni z Padwy

Współnoty i grupy
  Franciszkański Zakon    Świeckich
  Bractwo,
   św. Antoniego
  Grupa Biblijno-    modlitewna
  Rycerstwo    Niepokalanej
  Szkoła Ewangelizacji    Niepokalanej
  Żywy Różaniec
Warto wiedzieć
  Klauzula sumienia
  Być Kobietą
  Mężczyzną być
  Anastazis
  Świętość życia
  Miłość
  Namaszczenie Chorych
  Trójca Święta
  Eucharystia-
   szkoła życia
   małżeńskiego

  In vitro
  Jak zrozumieć
    współczesny świat?

  Kapłaństwo św. Jana
   Marii Vianneya

Jan Paweł II
  Miłość oblubieńcza
  Dekalog Jana Pawła II
Franciszkanie
  Klasztory
  Prowincja i jej dzieła
  Kościelne
  Ciekawe

Koniecznie zobacz
Do posłuchania
Play
Najnowsze filmy
Kolęda Warszawska
Oglądano 263
Koncert Stinga
Oglądano 1,933
Hymn Światowych dni Młodzieży Kraków 2016
"Błogosławieni miłosierni" - oficjalny hymn ŚDM Kraków 2016 / official hymn of WYD Kraków 2016
Oglądano 1,726
Ojcze nasz
Oglądano 1,558
POMÓŻ KOMUŚ = KTOŚ POMOŻE TOBIE!
łańcuch pomocy
Oglądano 2,553
18 stycznia

 wspominamy:


W rodzinie franciszkańskiej:
Św. Ottona, kapłana i męczennika z I Zakonu (+1220)
Otton był kapłanem w Zakonie Braci Mniejszych. Razem z czterema współbraćmi oddał swoje życie za Chrystusa w Marrakeszu, stolicy Maroka, dnia 161 1220 r.
Ojciec Otton i jego współbracia głosili Ewangelię w Maroku w obecności króla Miramolina.
Papież Sykstus IV kanonizował Otto­na 7 VIII 1481 r.


w Kościele Powszechnym:
W Ferrarze, we Włoszech, bł. Beatryczy d'Esté. Gdy owdowiała, odrzuciła propozycję powtórnego małżeństwa i schro­niła się w założonym przez siebie klasztorze benedyktynek. Zmar­ła w r. 1262.


W Budapeszcie św. Małgorzaty Węgierskiej. Była siostrą naszych błogosławionych książniczek Kingi i Jolanty. Wcześnie ofiarowana Bogu jako żywe wotum za odwrócenie niebezpieczeń­stwa tatarskiego, nigdy nie zgodziła się na zwolnienie z profesji zakonnej. Zmarła w r. 1270 w ufundowanym przez ojca klaszto­rze na wyspie, znanej dzisiaj pod jej imieniem. Jej kult zatwier­dził w r. 1943 Pius XII.


W Akwili, we Włoszech, bł. Krystyny Ciccarelli, augustianki. Zasłynęła z pokory i umiłowania biednych. Zmarła w r. 1543.

Okres Zwykły

Okres Zwykły w ciągu roku


Niedziela Chrztu Pańskiego kończy w Kościele Okres Bożego Narodzenia, choć w tradycji polskiej trwa on do 2 lutego- święto Matki Bożej Gromnicznej. W czasie Okresu Zwykłego obchodzi się misterium Chrystusa w jego pełni, zwłaszcza w niedziele.


Okres Zwykły składa się z dwóch części:
1. pierwsza rozpoczyna się w poniedziałek po święcie Chrztu Pańskiego i trwa do wtorku przed Środą Popielcową (obejmuje około 4-6 tygodni),
2. powtórnie Okres Zwykły zaczyna się w poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego i kończy przed I Nieszporami I Niedzieli Adwentu.

o. Czesława Cezara Barana OFMConv

21. rocznica śmierci o. Czesława Cezara Barana OFMConv (1915-1997)


 Ojciec dr Czesław Cezar Baran – to jeden z tych braci w stosunkowo niedługiej historii Prowincji Warszawskiej, o których należy pamiętać i których życie pełne pasji winno być dla nas inspiracją do coraz gorliwszego życia: zakonnik, duszpasterz, gwardian, archiwista, bibliotekarz, dokumentalista dziejów zakonu, historyk Kościoła, dyrektor Biblioteki ATK, działacz społeczny, patriotyczny i charytatywny. Zwłaszcza klasztor warszawski, w którym spędził większość ze swego pracowitego życia, winien mu jest wdzięczną pamięć, on bowiem z wielkim zaangażowaniem zajmował się odbudową i wyposażeniem zniszczonego wojną kościoła i konwentu, zorganizował regularne duszpasterstwo, posługę charytatywną, a także uratował i pozyskał dla tego miejsca wielu cennych zabytków.



Urodził się 8 X 1915 r. w Brzozowie k. Sokołowa Podlaskiego w rodzinie Władysława Barana i Marianny z d. Rogalów. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Przezdziatce i Czerwonce Grochowskiej. Następnie od 1930 r. kontynuował naukę w Małym Seminarium Misyjnym Ojców Franciszkanów w Niepokalanowie i w tamtejszym zakonnym Humanistycznym Gimnazjum Ogólnokształcącym. Świadectwo dojrzałości uzyskał w Liceum i Gimnazjum św. Stanisława w Warszawie. W 1934 r. zgłosił się do zakonu i został przyjęty w Niepokalanowie przez św. Maksymiliana Marię Kolbego. Tam też przeżywał roczny nowicjat pod kierunkiem o. Jerzego Wierdaka. Studia filozoficzne odbył w zakonnym Seminarium Duchownym we Lwowie (1936-1937), a teologiczne w Krakowie (1937-1941). Śluby uroczyste złożył w Niepokalanowie 14 I 1940 r. na ręce o. prowincjała Anzelma Kubita. Święceń kapłańskich udzielił mu w Krakowie dnia 7 VII 1940 r. bp Stanisław Rospond. Od X 1942 r. do VII 1944 r. uczęszczał na zorganizowane w konspiracji wykłady i ćwiczenia sekcji historii Kościoła na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie od V 1945 r. kontynuował studia historyczne na Wydziałach Teologii Katolickiej i Humanistycznym UW. Tytuł magistra teologii uzyskał 30 III 1949 r. na podstawie pracy napisanej pod kierunkiem ks. prof. Józefa Umińskiego „Kościół i klasztor OO. Franciszkanów w Warszawie”, a 25 I 1952 r. otrzymał stopień naukowy doktora teologii w oparciu o dysertację „Kwestie narodowościowe u franciszkanów śląskich w XIII wieku”, której promotorem był ks. prof. dr Zdzisław Obertyński. Dnia 18 XII 1973 r. dożył w Warszawie egzamin przed Komisją Egzaminacyjną dla Bibliotekarzy Dyplomowanych przy Ministrze Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Znał języki obce: łaciński, angielski, niemiecki, hebrajski, hiszpański, rosyjski i włoski.


Podczas Powstania Warszawskiego pomagał ludności stolicy, zajmując się działalnością duszpasterską i charytatywną. Był kapelanem Armii Krajowej. Po upadku Powstania przebywał w obozie w Pruszkowie.


Od 1 V 1945 do I 1954 był gwardianem w klasztorze w Warszawie, w latach 1956-1962 kustoszem Kustodii warszawskiej, wizytującym franciszkańskie klasztory, a od 1962-1965 ponownie gwardianem warszawskim.





Od VII 1945 do VI 1949 koordynował


 akcję pomocy dzieciom, młodzieży i dorosłym mieszkańcom Starówki. Zorganizował wówczas kuchnię ludową, która wydawała dziennie 150 bezpłatnych obiadów, świetlicę dla 250 dzieci szkolnych z całodziennym wyżywieniem i przedszkole dla 75 dzieci z całkowitym utrzymaniem. Prowadził również świetlicę młodzieżową Polskiego Czerwonego Krzyża dla 60 osób.


Działalność dydaktyczną rozpoczął nauczaniem religii w roku 1941 w szkole powszechnej w Chmielowie. W okresie okupacji hitlerowskiej podjął pracę w tajnym nauczaniu. W latach 1942-44 prowadził lekcje z łaciny i zagadnień życia społecznego w tajnym zakonnym Liceum Humanistycznym w Niepokalanowie. W roku szkolnym 1944/1945 pełnił funkcję kierownika tajnych kompletów gimnazjalnych w Kostowcu k. Nadarzyna. Była to filia gimnazjum w Milanówku, gdzie uczył języka polskiego i historii we wszystkich czterech klasach. Opiekował się też dziećmi żydowskimi. W latach 1955-1959 wykładał historię Kościoła, prowadząc również seminaria z dziejów zakonu franciszkańskiego dla kleryków franciszkańskich mieszkających w stołecznym klasztorze i uzupełniających wiedzę teologiczną w warszawskim Seminarium Metropolitalnym. Od 1957 do 1958 r. nauczał religii w Liceum Pedagogicznym Nr 3 w Warszawie, a w latach 1959-1962 wykładał historię sztuki kościelnej i kulturę franciszkańską w Studium Filozoficznym OO. Franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach. Prowadził też zajęcia dydaktyczne z przysposobienia bibliotecznego dla studentów ATK w Warszawie.


Wielkim polem pracy o. Cezar były biblioteki i archiwa kościelne. W latach 1945-1965


 organizował od podstaw i prowadził doszczętnie spaloną w Powstaniu bibliotekę klasztoru warszawskiego. Opracowywał zbiory, dokonując zakupów nawet na straganach ulicznych, katalogował i udostępniał książki. Od II 1954 r. do k. 1970 r. pełnił obowiązki kierownika Archiwum OO. Franciszkanów w Warszawie. Od 1 I 1971 r. do 31 I 1981 r. pracował w Bibliotece Głównej ATK w Warszawie, w której od 1 V 1975 r. do chwili przejścia na emeryturę pełnił funkcję dyrektora, nadzorując całokształt prac bibliotekarskich. Podczas swych licznych podróży służbowych po Polsce i zagranicy usilnie zabiegał o powiększenie powierzonych mu księgozbiorów. Był ofiarodawcą książek dla Biblioteki ATK, Instytutu Franciszkańskiego, studentów, pracowników i wielu innych osób. Swoim współpracownikom i studentom starał się wpoić zamiłowanie do książek, czasopism, zbiorów specjalnych i archiwaliów.




Od 1952 r. pracował jako notariusz i sędzia przy procesach beatyfikacyjnych, informacyjnych i apostolskich. Notariuszem był w procesach beatyfikacyjnych bł. m. Marceliny Darowskiej (1952-1964) i m. Józefy Karskiej (1962-1967), a sędzią w procesach informacyjnych bpa Zygmunta Łozińskiego (1957-1963) i o. Bernarda Łubieńskiego (1962-1978) oraz w procesie apostolskim bł. abpa Jerzego Matulewicza (1970-1980).



Posiadając odpowiednie predyspozycje, wiedzę teoretyczną i doświadczenie praktyczne archiwisty, bibliotekarza, dokumentalisty i historyka zgromadził znaczną ilość cennych materiałów o franciszkanach m.in. z Archiwum Generalnego OO. Franciszkanów w Rzymie, Archiwum Watykańskiego, Archiwum Państwowego w Wiedniu i Biblioteki Watykańskiej, które zdeponował w postaci rękopisów i ok. 150 tys. klatek mikrofilmów w Archiwum Prowincji w Warszawie. W dowód uznania za ten trud i pożyteczne dzieło otrzymał w 1962 roku od władz zakonnych zaszczytny tytuł „Magistra Zakonu”.


W pracy naukowej, jakkolwiek niewiele publikował drukiem, to jednak pozostawił po sobie w maszynopisach ok. 620 opracowań (oprawnych, po 6-8 egz.). Zgromadził również ok. 120 teczek wartościowych archiwaliów oraz mikrofilmy do biografii i dziejów franciszkanów w Polsce. Materiały te przekazał do Instytutu Franciszkańskiego przy WSD OO. Franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach. „Baraniana” liczą w sumie kilka tysięcy pozycji i zajmują ok. 35 półek na regałach bibliotecznych w oddzielnym pomieszczeniu w/w Instytutu. Problematyka badawcza, którą podejmował obejmowała m. in.: historię Kościoła, zakon franciszkański (gałąź konwentualną i franciszkanów śląskich), biogramy poszczególnych zakonników, dzieje kościołów i klasztorów franciszkańskich, sanktuariów maryjnych i antoniańskich, bibliotekarstwo, misje, duszpasterstwo, liturgię katolicką, koronację obrazów, sztukę sakralną, szkolnictwo zakonne, hagiografię i biografistykę.



Chętnie udzielał się przy słuchaniu spowiedzi, m.in. wśród kleryków Seminarium Metropolitalnego św. Jana w Warszawie (1947-1954), jako spowiednik kwartalny w 9 domach żeńskich zgromadzeń zakonnych, gdzie głosił również konferencje ascetyczne.


Był też znany w Stolicy z udzielania chrztów, ślubów i pogrzebów m. in. licznym działaczom partyjnym, którzy w/w Sakramenty przyjmowali w tajemnicy przed własnym środowiskiem.


Był członkiem: Associazione Archivistica Ecclesiastica presso 1’Archivio Secreto Vaticano, Towarzystwa Miłośników Historii, Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich i Związku Nauczycielstwa Polskiego. Uczestniczył w międzynarodowych kongresach archiwistów (Bari 1966, Padwa 1967 Rzym 1973) i historyków (Moskwa 1970, San Francisco 1975) oraz licznych krajowych konferencjach i zjazdach archiwistów, bibliotekarzy i historyków. Posiadał odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi (1974), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1979), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1980), Warszawski Krzyż Powstańczy (1988).


Zmarł 21 I 1997 r. po długiej i ciężkiej chorobie w 82 roku życia, 62 pobytu w zakonie i 57 latach kapłaństwa. Uroczystości pogrzebowe zgromadziły w dniu 24 I 1997 r. ogromne rzesze ludzi, którzy wypełnili świątynię franciszkańską na Nowym Mieście w Warszawie. Żałobnej koncelebrze przewodniczył bp Władysław Miziołek w asyście ok. stu księży diecezjalnym i zakonnych. Homilię wygłosił bp Bohdan Bejze. Przybyli przedstawiciele władz duchownych i uczelni katolickich, rodzina, przyjaciele, koledzy, liczne siostry zakonne, znajomi, współpracownicy. Został pochowany w grobowcu zakonnym na Cmentarzu Powązkowskim.


W pamięci otoczenia zapisał się jako człowiek o łagodnym temperamencie, nieco roztargniony i uprzejmy aż do przesady. W osobistych kontaktach promieniował franciszkańską skromnością, pokorą, dobrodusznością i prostotą, która zjednywała mu wielu przyjaciół.


 red. o. Marek Sykuła OFMConv




1 stycznia

wspominamy:
Uroczystość Bożej Rodzicielki oraz Oktawa Narodzenia Pańskiego — tajemnicy, w której Najśw. Panna odegrała rolę nie do wysłowienia. To pierwsze w dziejach święto maryjne wzbogacono z czasem innymi akcentami. Gdzieniegdzie przeznaczono je m. in. na oddanie szczególnego hołdu Imieniowi Jezus, które zgodnie z prawem mojżeszowym nadano Dzieciątku w ósmym dniu po narodzeniu. W tymże dniu Paweł VI zainicjował światowy dzień pokoju i wszystkich ludzi dobrej woli wezwał do jego obchodzenia.
W Ruspe, na terenie dzisiejszego Tunisu, św. Fulgencjusza, biskupa. Wycierpiał on wiele na skutek wygnania przez Wandalów. Zmarł po powrocie na swą stolicę w r. 533. Potomnym pozostawił godną spuściznę teologiczną. Obejmuje ona zwłaszcza zagadnienia chrystologiczne i trynitarne. Nazwano go dlatego znakomitym uczniem św. Augustyna.
W Cluny, we Francji, św. Odylona, opata. Kościół zachodni zawdzięcza mu inicjatywy, które doprowadziły do ustanowienia dnia zadusznego. Kazimierz Odnowiciel ponoć na jego ręce złożył profesję zakonną. Odylon zmarł w r. 1049. Pozostawił po sobie kilka pism hagiograficznych, hymny oraz liczne kazania.

Film o Maksymilianie Kolbe

Słowo Boże na dziś

Msze św.
W niedziele:
7:00*, 8:30, 10:00,
11:30, 13:00,
17:00, 19:00
* - Msza św. zawieszana na lipiec i sierpień
W dni powszednie:
6:30, 8:00,
10:00, 19:00

Duszpasterstwo
  Ogłoszenia na
   II Tydzień Zwykły

  Intencje 14-20.01.2018.
  Nabożeństwa
  Nauki dla narzeczonych
Sakramenty
  Chrzest
  Pokuta i pojednanie
  Małżeństwo
  Intencje mszalne
  Msza św.
   o uzdrowienie

  Adoracja
   Najświętszego
   Sakramentu

Dane Adresowe

Klasztor Zakonu
Braci Mniejszych Konwentualnych
(OO. Franciszkanie)

ul. Zakroczymska 1
00-225 Warszawa
tel. (22) 831 20 31 (klasztor)

Nr konta bankowego
85 1240 2887 1111 0010 2383 9248

Losowe Foto